سیاست یارانه‌ای؛ میان پوشش، هدف‌گیری، کفایت و پایداری مالی

هیچ طراحی یارانه‌ای فقط یک مزیت ندارد. پوشش وسیع خطای حذف را کم می‌کند اما هزینه بودجه را بالا می‌برد؛ هدف‌گیری منابع را متمرکز می‌کند اما خطای شناسایی ایجاد می‌کند. پرداخت نقدی انعطاف خانوار را بیشتر می‌کند و حمایت کالایی می‌تواند هدف مصرفی مشخص‌تری داشته باشد.

DSS باید این بده‌بستان‌ها را قابل مشاهده کند تا بحث از «یارانه خوب یا بد» به طراحی دقیق‌تر منتقل شود.

سیاست حمایتی دو لایه جدا دارد: لایه اجرایی که درباره مبلغ، زمان و پوشش پرداخت است و لایه نتیجه که درباره رفاه، قدرت خرید و کاهش آسیب‌پذیری است. موفقیت در لایه اول شرط لازم است، اما به‌تنهایی نتیجه اجتماعی را اثبات نمی‌کند. به همین دلیل این خوشه شاخص‌های پرداخت را از شاخص‌های کفایت جدا نگه می‌دارد.

همچنین داده مشمولیت ماهیتی پویا دارد. تغییر اشتغال، درآمد، ترکیب خانوار و سطح قیمت‌ها می‌تواند وضعیت واقعی خانوار را تغییر دهد. یک نظام هدف‌گیری باید امکان بازبینی و اعتراض داشته باشد و کیفیت شناسایی را نیز به عنوان خروجی قابل ارزیابی ببیند.

نقدی به خانوار حق انتخاب می‌دهد و اجرا را ساده می‌کند؛ حمایت کالایی می‌تواند مصرف یک گروه ضروری را محافظت کند ولی محدودیت انتخاب و هزینه اجرایی بیشتری دارد.

ترکیب دو ابزار نیز ممکن است بسته به شوک مورد استفاده قرار گیرد.

برای استفاده تصمیمی، این بخش باید با سه سؤال همراه باشد: چه گروهی هدف است، چه نتیجه‌ای قرار است تغییر کند و هزینه هر واحد نتیجه چقدر است؟ صرف افزایش تعداد پرداخت یا بودجه بدون تعریف نتیجه، ارزیابی را به سنجش فعالیت محدود می‌کند. DSS باید از ابتدا شاخص نتیجه، تاریخ بازبینی و ریسک‌های خطای شناسایی یا فرسایش قدرت خرید را ثبت کند.